พวกเธอเดินออกไปด้านนอกพร้อมกัน แต่ก็มีคนกั้นพวกเธอทั้งสองเอาไว้ทันที คนที่อยู่ด้านหน้าพูดอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ประธานจิ่งหิวแล้ว อยากจะกินข้าวเลยให้พวกเราสองคนออกไปซื้อของ!”
จิ่งเป่ยเฉินไม่เคยกินอะไรตอนกลางดึก แต่ยกเว้นวันนี้ เขาคงไม่น่าจะได้กินอะไรเลย
จิ่งเป่ยเฉินเป็นคนเจ้าระเบียบ พวกเขาไม่ได้มีปัญหาอะไร แน่นอนว่าสามารถออกไปได้
บอดี้การ์ดมองพวกเขา ทั้งสองคนนั้นดูไม่เหมือนคุณนาย
“เชิญ!”
พวกเขาเดินไปที่รถคันสีดำได้อย่างราบรื่น ก่อนจะรถขับออกไปด้วยความรวดเร็ว
เมื่อพวกเขาอยู่บนท้องถนน พวกเขาเปลี่ยนรถกันระหว่างทางที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ชุดก็ถูกถอดออกไป คนที่ขับรถก็เปลี่ยนเป็นผู้ชาย
ผู้หญิงคนนั้นก็ลงไปจากรถ เหลือเพียงแค่เธอคนเดียว
เธอกลับไปคฤหาสน์บนเขาของฉีหย่วนหยาง ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเช้าตรู่ บ้านพักนั้นเงียบสงบและมีแสงไฟสลัว ๆ
นานแล้วที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าจิ่งเป่ยเฉินอย่างจริงจัง หัวใจของเธอในตอนนี้ก็ยังไม่คลายความกังวลลง
ระหว่างทางเธอแวะร้านขายยาเพื่อซื้อที่ตรวจครรภ์ก่อนกำหนดมาจำนวนห้าอัน
ว่ากันว่าตอนเช้านั้นแม่นยำ
