เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ
“ไสหัวออกไป!” จิ่งเป่ยเฉินปล่อยมือเธอและหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดด้วยความรังเกียจ หลังจากนั้นก็ทิ้งผ้าเช็ดหน้านั้นลงถังขยะ
เมื่อได้ยินเขาพูด เธอก็ไม่ได้หันกลับไปในทันที เพียงแต่มองดูเขาพลางยักไหล่ “ประธานจิ่งไม่ชอบฉันงั้นเหรอ?”
จะเสแสร้งแกล้งตบตา นิสัยขี้สงสัยของจิ่งเป่ยเฉินชักจะมากเกินไปแล้ว
ตอนแรกเธอปลอมตัวเป็นแบบนั้น จิ่งเป่ยเฉินก็จำเธอได้
“ไสหัวออกไป!” จิ่งเป่ยเฉินพูดด้วยใบหน้าที่มืดมนและน้ำเสียงเย็นชา
เธอเบ้ปาก ดูท่าทางเหมือนว่าจะร้องไห้เสียอย่างนั้น เมื่อหันตัวกลับไปก็ยักไหล่และเดินออกไป
แต่ว่าเธอยังไม่สามารถออกไปได้ เพียงแค่กลับเข้าไปในห้องเดิมเท่านั้น ก่อนจะได้ยินเสียงของจิ่งเป่ยเฉินที่โกรธอยู่ด้านนอก
“คนอยู่ไหน!”
“ฉันหาเอง!”
“ถ้าค้นหาที่นี่ไม่เจอก็ต้องตามหาออกมาให้ได้!”
เขาดูโกรธมากจริง ๆ แต่ตอนเธออยู่ต่อหน้าเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แถมยังจับมือของเธออีก
จิ่งเป่ยเฉินทักษะในการจดจำคนของนายมันถดถอยลงแล้ว!
เพียงไม่กี่นาทีต่อมาก็ไม่ได้ยินเสียงของจิ่งเป่ยเฉินอีก ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามามองเธอ “ไปกับฉัน!”’
