เธอเปลี่ยนน้ำเสียงด้วยความชำนาญ “หลู่หม่าน นักโทษหมายเลข XXXXXX！”
เธอยื่นมือออกมาและประทับลายนิ้วมือลงไปให้สอดคล้องกัน
“เปลี่ยนนิ้ว!” เสียงของฉีเซิ่งเทียนดังเข้ามาในหูของเธอ
เธอสลับนิ้วมือโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ห้ามทำให้จิ่งเป่ยเฉินสงสัยเด็ดขาด
แต่เธอไม่กล้าที่จะมองเขาอย่างกระตือรือร้นเหมือนคนอื่น ๆ ที่ส่งสายตาแบบนั้น
ถึงแม้ว่าเธอจะใส่คอนแทคเลนส์แต่ว่าเธอก็ไม่กล้าเสี่ยง
ทันใดนั้นมือของเธอก็ถูกจับอย่างแรง พละกำลังนั้นมหาศาลราวกับว่าจะทำลายเธอ เธอตกใจเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าของเขาด้วยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอบนใบหน้า
“ประธานจิ่งชอบฉันไหม? ได้ยินว่าภรรยาของคุณหนีไปตอนจะแต่งงาน ฉันแต่งกับคุณได้นะ ถ้าคุณไม่รังเกียจที่จะให้ฉันเป็นแม่เลี้ยง! ประธานจิ่ง………” เธอพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นพลางเดินเข้าไปใกล้เขา
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ดวงตาสีน้ำตาลที่ดูไม่เหมือนโหรวโหรว เมื่อโหรวโหรวเห็นจิ่งเป่ยเฉิน ก็ไม่ได้เข้าไปใกล้ๆตัวเขา
เธอแค่ดูคล้ายเพียงนิดเดียวก็เท่านั้น
