ฉีหย่วนหยางห้ามความดื้อรั้นของเธอไม่ได้ จึงทำได้เพียงประนีประนอม
ในตอนบ่ายเธอแต่งหน้าแบบเดียวกับใบหน้าที่สวยงาม แต่ว่าครั้งนี้ไม่ได้เหมือนครั้งก่อน สีหน้าที่ซีดเซียวถูกแต้มจุดไฝสีดำที่ปลายจมูก ดูแล้วไม่เหมือนว่าจงใจแต่งหน้าปลอมตัวมากเกินไป
ฉีหย่วนหยางได้เตรียมแผนการเอาไว้ทั้งหมด ทันทีที่ขับรถออกไป เธอยังคงยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นในใจไม่ได้ จึงถามเขาว่าในคืนนี้จิ่งเป่ยเฉินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอะไร
งานเลี้ยงวันเกิดของพ่อของเขา มันต้องครึกครื้นอย่างแน่นอน จิ่งเป่ยเฉินคงไม่ได้ออกมาแสดงตัวในงานเลี้ยงหรอก และเขาคงไม่ได้ออกจากงานเลี้ยงด้วย
เธอขับรถลงเขาเพียงลำพังพลางเปิดกระจกรถลง สายลมที่หนาวเย็นพัดผ่านใบหน้าของเธอ ไม่คิดเลยว่าจะสบายขนาดนี้
ฉีหย่วนหยางถือแก้วไวน์ในมือพลางยืนอยู่ที่ระเบียง มองรถสีดำธรรมดา ๆ คันนั้นที่ขับออกไป แสงไฟค่อย ๆ เลือนหายออกไปจากสายตาของเขา
ทันใดนั้นเขาก็คิดว่าอันโหรวไปแบบนี้ เธอจะไม่ได้กลับมาอีก
เขาเงยหน้าดื่มไวน์ก็พบว่าไวน์ในแก้วนั้นหมดแล้ว เหลือเพียงก้อนน้ำแข็งเพียงสองสามก้อนเล็ก ๆ
เขาทอดสายตามองออกไปไกล ๆ ก่อนจะหันตัวกลับเข้าห้อง
……
