อันโหรวขับรถออกไปหาโอวหยางลี่อย่างราบรื่น เขายังคงยิ้มแบบจอมปลอม เขาสวมใส่เสื้อบอลและผมของเขาถูกโกนเรียบ เมื่อเห็นเธอก็กระตุกมุมปากเล็กน้อย “เธอกลับมาแล้วงั้นเหรอ?”
เธอไม่ได้หายไปจากเมือง A ตั้งแต่แรก เพียงแค่อยู่ในสถานที่ที่ไกลแสนไกลเท่านั้น
“นายยอมถูกจับอย่างเต็มใจงั้นเหรอ?” เธอนั่งลงตรงข้ามเขาโดยมีกระจกกั้นเอาไว้
“ไม่เต็มใจ ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด แต่ว่าไม่มีหนทางอื่น……” ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้
ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน ไม่ใช่เวลามาเยี่ยมคนในเรือนจำด้วยซ้ำ
หรือว่าเพราะจิ่งเป่ยเฉินวางแผนมาให้แล้ว พวกเขากลับมาคืนดีกันแล้วงั้นเหรอ?
แต่เมื่อตอนเช้า ข้างเขาไม่มีเธออยู่!
เธอคงไม่ได้หลับหูหลับตามาหรอก ในการสัมภาษณ์ประโยคสุดท้ายที่โอวหยางลี่พูดคือขอโทษตระกูลอันและขอโทษเธอ
เพราะงั้นเธอเลยมา
เพียงแค่อยากรู้ความจริง ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้
ไม่ได้อยากจะมาเจอหน้าเขา เมื่อนึกถึงครั้งก่อนที่เขากักขังเธอ หนำซ้ำยังเกือบจะขืนใจเธอ เรื่องนั้นเธอจำมันได้อย่างแม่นยำ
“ในตอนนั้น….”
