คฤหาสน์ใหญ่โตแบบนี้กิจกรรมภายในชีวิตกลับไม่ได้เยอะแยะมากมายนัก ด้านในนี้แน่นอนว่าต้องมีหมอ แต่ว่าตอนนี้เธอยังไม่อยากยืนยันเรื่องที่ตั้งท้อง
เธอตัดสินใจหนีออกมาแล้วก็ต้องหย่า แต่ลูก……บริสุทธิ์ไร้เดียงสา
หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็อยากจะมีน้อง!
“รู้สึกว่าไม่สบายท้อง นายบอกว่าฉันอยู่ที่นี่นานไป เริ่มเกิดอาการตอบสนองต่อพื้นที่ราบสูง? ขาดออกซิเจน?”
“อันโหรว การตอบสนองต่อพื้นที่ราบสูงโดยปกติแล้วอาการมันรุนแรงมาก ผ่านมาตั้งหลายวันเธอเพิ่งจะมามีอาการ? งั้นปฏิกิริยาการตอบสนองของเธอคงยาวนานมากเลยสินะ” เขาค่อย ๆ นั่งลงอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเธอกลับมาเป็นปกติและไม่ได้อาเจียนอีกก็คลายความกังวลลง
อันโหรวยื่นมือไปหยิบองุ่น เธออยากกินผลไม้เยอะ ๆ หลังจากนี้ผิวพรรณของลูกจะได้ดี โดยเฉพาะแอปเปิล
“ช่วยซื้อแอปเปิลมาเพิ่มหน่อยได้ไหม ฉันอยากกิน” เธอหยิบองุ่นเอาไว้ในมือและมองไปที่เขา
“ได้สิ แต่เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ?” ฉีหย่วนหยางหรี่ตามองด้วยความกังวลเล็กน้อย
“ไม่เป็นอะไร” เธอรู้สึกว่าองุ่นไม่เปรี้ยวเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกหวานมาก
ช่วงที่เธอตั้งครรภ์กินองุ่นที่เปรี้ยวมากแต่กลับรู้สึกหวาน
