ทันใดนั้นฉีหย่วนหยางก็ลุกออกไปสักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมกับแอปเปิล เขาปอกแอปเปิ้ลอย่างจริงจัง
อันโหรวเงยหน้ามองเขาราวกับว่าได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ “ฉันไม่เคยเห็นบิ๊กบอสฉีปอกแอปเปิลแบบนี้มาก่อนเลย”
ฉีหย่วนหยางเงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างเกียจคร้าน “ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะได้รับเกียรติจากการที่ฉันปอกแอปเปิลให้ด้วยตัวเองแบบนี้หรอกนะ เพราะงั้นเธอกลับมาทำงานที่บริษัทฉันและทำงานหาเงินมาให้ฉัน!”
“ตระกูลเงินทุน!” เธอหลุดสามคำนี้ออกมา ก่อนจะกินองุ่นในมือต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่งแอปเปิลก็อยู่ตรงหน้าของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งเห็นแอปเปิลสีแดงลูกใหญ่ ทำไมตอนนี้แอปเปิลในสายตาของเธอรูปร่างถึงแปลกไป และมันก็ดูเล็กลงไปอย่างมาก
“ที่แท้…….” เธอพูดและหยิบแอปเปิลนั้นมา “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกนะ!”
ฉีหย่วนหยางมองผลแอปเปิลในมือของเธอ ดูน่าเกลียดจริง ๆ
“ไม่กินก็โยนทิ้งไปซะ!”
“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่กิน ขอบคุณนะ” เธอกัดมัน “รสชาติอร่อยดีนะ”
“เพราะฉันปอกเอง รสชาติต้องอร่อยอยู่แล้ว!” เขาทิ้งมีดปอกผลไม้ในมือลงและจิบไวน์ในแก้ว ก่อนจะค่อย ๆ พูดออกมา “ได้ยินมาว่าแฟนเก่าของเธอติดคุกแล้ว ไม่ไปดูหน่อยเหรอ?”
