ก่อนหน้านั้นเขาทั้งเมาและขับรถชนจนบาดเจ็บ ออกไปต่างประเทศ เรื่องอะไรต่างก็ล้วนทำไปหมด ทางที่ดีไม่ควรที่จะให้เขาดื่มอีกต่อไป
“โรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง ฉันคิดอยากจะให้ติดกล้องวงจรปิดเพิ่มอีกหน่อย!” ทุกซอกมุมเขาไม่มีทางปล่อยผ่านไปแน่ อันโหรวต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้งแน่นอน เขาจะได้รู้เรื่องนี้
“เรื่องเล็กนิดเดียว คืนนี้ก็ติดตั้งได้แล้ว!” ถังซั่วคลี่ยิ้มออกมา ความจริงแล้วเขาไม่ต้องพูดก็ได้ เพราะตัวเขาเองก็วางแผนที่จะทำแบบนั้นอยู่แล้ว
ถังซือเถียนมองดูพวกเขาด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมโรงเรียนอนุบาลต้องติดตั้งกล้องวงจรปิดเยอะขนาดนั้นด้วย?
หรือว่ากลัวใครมาทำอันตรายหยางหยางกับหน่วนหน่วน?
หรือเพื่ออะไรกันแน่?
ระหว่างมื้ออาหาร จิ่งเป่ยเฉินเงียบตลอด ไม่พูดไม่จา เมื่อรู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงช่วงอารมณ์ปกติเลย เขาแทบไม่เอ่ยปากพูดสักคำ ทำให้บรรยากาศภายในห้องกลับดูเงียบสงบกว่าเดิม
ถังซือเถียนเลยคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อมองไปทางจิ่งเป่ยเฉินที่ยังคงทำใบหน้าเย็นชา คำพูดที่เธอคิดอยากจะพูดก็ถูกกลืนเก็บไว้ในลำคอ
