ตอนนี้เมื่ออันโหรวไม่อยู่ที่นี่ พวกเขาก็ยังมีเวลาอยู่ พวกเขาสามารถไปด้วยกันได้อย่างช้า ๆ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรก็ได้ เพราะเธอเพิ่งจะกลับมาเอง
ตกดึก
ท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มีพระจันทร์โค้งงออย่างสวยงาม ดาวดวงเล็ก ๆ ร้อยเรียงเป็นประกายระยิบระยับอยู่ข้าง ๆ พระจันทร์
ทันใดนั้นอันโหรวก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง
ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ประตูเพื่อเดินออกไปยังระเบียง เธอตกใจทันทีที่เห็นฉีหย่วนหยางอยู่ที่นี่ด้วย
ท่ามกลางแสงที่สาดส่องมาบนตัวเขา มองดูตัวเขาแล้วกลับเผยอารมณ์ที่ดูโดดเดี่ยวไม่ใช่น้อย
เธอเดินเข้ามาหาอย่างช้า ๆ ถ้าหากเขากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ ทางที่ดีตอนนี้เธอไม่รบกวนเขาน่าจะเป็นการดี
“ตื่นขึ้นมาทำไม?” ฉีหย่วนหยางรับรู้ได้แต่ไกล ๆ แล้วว่าเธอกำลังเดินเข้ามา
ถึงแม้ว่าฝีเท้าของเธอนั้นจะเบา แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ยินเลย
“นายน่าจะหาแฟนสักคนนะ” อันโหรวพูดเบา ๆ
“หาเป็นเธอได้ไหม?”
“ฉันเป็นแม่ลูกสอง นายจะมาหาที่ไม่ดีทำไมกัน จะมาหาผู้หญิงที่เพิ่งหย่าร้างทำไม แถมยังมีลูกอีกสองคน! บ้าไปแล้ว!” เธอไม่คิดอยากจะแต่งงานอีกครั้ง หนำซ้ำยังเพิ่งหย่าร้างอีกด้วย
