เธอคิดอยากจะพาหยางหยางและหน่วนหน่วนออกมาเพื่อใช้ชีวิตให้ดี ๆ
สิ่งมีชีวิตอย่างผู้ชาย ทางที่ดีควรอยู่ให้ห่าง ๆ ไว้น่าจะเป็นการดีที่สุด
“ผู้หญิงม่ายนี่แหละดี ประสบการณ์ที่ตัวเองได้รับถือว่าเป็นสมบัติชั้นเลิศ ดูแลตัวเองก็ยังได้” ฉีหย่วนหยางยิ้มพลางพูด ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ส่งผลให้ดวงตาดอกท้อที่งดงามของเขานั้นดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก
“ถ้านายไม่หาแฟน หรือว่านายคิดจะหาแฟนที่เป็นผู้ชายกัน?“ อันโหรวมองไปที่ใบหน้าที่ดูชั่วร้ายของเขา และก็รู้สึกว่าผู้หญิงธรรมดาที่จะมาคู่ควรกับชายที่มีชื่อเสียงอย่างเขาคงหายากน่าดู
เขาเป็นผู้ชายที่ดูคล้ายปีศาจในบางที แต่ด้วยท่าทีก็ดูงดงามราวกับเทพธิดาเซียนอย่างไรอย่างนั้น!
“อันโหรว ถ้าวันนี้เธอไม่หยอกล้อฉันบ้างจะไม่รู้สึกดีขึ้นใช่ไหม?” แก้วในมือของเขาถูกส่งไปตรงหน้าเธอ “หรือเธอคิดอยากจะดื่มไวน์สักหน่อย?”
“ไม่เอา” วันนี้เธอคิดอยู่นานแล้วว่าหลังจากนี้พวกเขาจะไปที่ไหน แล้วเรื่องตระกูลอัน สถานการณ์ต่อจากนี้จะทำยังไง
เธอไม่ควรจะจากไปแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?
