“งั้นรอก่อน! ยังไงก็ต้องมีโอกาส” ทันใดนั้นเธอก็ชำเหลืองสายตาไปมองแก้วไวน์ที่อยู่ในมือของเขา
“ถ้าอยากดื่มก็เอาไป” เขายื่นมันส่งไปตรงหน้าเธอ เขาเตรียมไว้ตั้งแต่ช่วงที่เธอเดินออกมาแล้ว
“ไม่เอา ฉันไม่ดื่ม” เธอหันหลังและเดินออกไป ก่อนจะถอนลมหายใจเย็น ๆ ออกมา เดิมทีตัวเธอนั้นรู้สึกหนาวเล็กน้อย จึงเริ่มรู้สึกง่วงและคิดอยากจะกลับไปนอนต่อ
อยากนอนมากจริง ๆ
เสียงฝีเท้าของอันโหรวค่อย ๆ หายไป ฉีหย่วนหยางถูกทิ้งไว้คนเดียว เขามองไปที่แก้วไวน์ก่อนจะดื่มมันจนหมด นิ้วมือค่อย ๆ ปล่อยออกมาอย่างช้า ๆ ส่งผลให้แก้วไวน์นั้นล่วงหล่นลงทันที
เขาเดินหันหลังและออกไปจากระเบียง
……
แต่ละวันจิ่งเป่ยเฉินได้มีงานเข้ามาเพิ่ม นั่นคือการดูกล้องวงจรปิดของโรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง หลายวันผ่านไปเขาก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของอันโหรวเลยสักนิดเดียว แม้แต่หยางหยางกับหน่วนหน่วนเองก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ
ถ้าหากใช้วิธีนี้ในการดึงตัวเธอออกมาไม่ได้ เห็นทีเขาก็คงต้องใช้วิธีอื่น
ฉีเซิ่งเทียนเดินเข้ามาข้างในพร้อมกับสีหน้าที่จริงจัง “พี่เฉิน ประธานกรรมการบริษัทสกุลเฟิงอยู่ที่ด้านล่าง เขาคิดอยากจะเจอพี่นะ”
