“เธอซวยแล้ว เธอเตะขาของฉัน เธอต้องรับผิดชอบ” ฉีเซิ่งเทียนมองเธอด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย
“ผู้จัดการฉี ไม่ใช่ว่าฉันต้องชดใช้ด้วยเงินงั้นเหรอ! คุณเป็นคุณลุงคิดจะทำอะไร?” เธอยอมแพ้แล้วมีอะไรจะเสียอีก?
“เซี๋ยวเซี๋ยว แบบนี้เธอไม่สนุกแล้ว!” เขาไม่ได้กำลังเล่น เขาจริงจัง
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่จริงจัง เป็นครั้งแรกที่อยากจะรับผิดชอบผู้หญิงคนหนึ่งจนแทบจะเป็นบ้า
หลินจือเซี๋ยวกำเอกสารในมือแน่น จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอยากตายขึ้นมาทันที
“ผู้จัดการฉี ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะเป็นครั้งแรกหรือไม่ แต่ครั้งที่สองก็มาพิงกำแพงไม่ใช่เหรอ?” เธอรู้สึกว่าการยืดเยื้อแบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน พยายามถ่วงเวลาไปนาน ๆ เหมือนครั้งก่อน
“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอยังจำวันนั้นที่เราสองคนอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วเธอพูดว่าอะไร จำได้ไหม?” ฉีเซิ่งเทียนเลิกคิ้วและมองหน้าเธอ
หลินจือเซี๋ยวค่อย ๆ นึกความทรงจำ เธอจำได้ว่าวันนั้นเหอเหมียวแท้งลูก เหมือนว่าจะถ่วงเวลาไปเรื่อย ๆ เหมือนว่าเธอจะพูดเกี่ยวกับเลือดออกอะไรบางอย่าง
แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยากจะเลือดออก!
“เวลาทำงานกรุณาสำรวมหน่อยนะคะ”
เมื่อฉีเซิ่งเทียนฟังประโยคนี้
