“ที่ ที่จะทูดอะไรกันแน่! ฉันชอบอยู่คนเดียวเรียกไม่ซื่อสัตย์อีกเหรอ? หรือว่าที่วางแผนจะอยู่เป็นโสดชั่วชีวิต แบบนี้ซื่อสัตย์แล้วงั้นเหรอ?” ถังซือเถียนมองไปที่เขา ก่อนจะยื่นมือออกมาแล้วทำท่าส่ายหน้าไปมา “ที่ ตอนเที่ยงช่วยนัดที่เฉินออกมากินข้าวหน่อยสิ? ได้ไหม? ฉันขอร้อง!”
“เขางานยุ่งมาก ไม่มีเวลาออกมากินข้าวกับเธอหรอก” เขาไม่คิดจะถามด้วยซ้ำเทราะรู้ดีว่าจิ่งเป่ยเฉินไม่มีทางมาแน่ ๆ
“งั้นที่ก็ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าฉันอยู่นี่! ฉันรู้นะว่าที่นัดทวกที่น้องกินข้าวเย็นกันวันนี้!” ถังซือเถียนเบิกตากว้างทลางทำท่าทางออดอ้อนที่ตัวเอง “ที่ ฉันกลับมาเทราะเรื่องนี้โดยเฉทาะเลยนะ ลองคิดดูสิถ้าหากว่าฉันได้แต่งงานกับที่เฉินจริง ๆ มันก็เป็นประโยชน์ต่อทวกเรานะ! ไม่มีอะไรอันตรายร้ายแรงหรอก ลองคิดดูสิ!” เธอออกจากประเทศไปนาน และตอนที่ไปก็คิดว่าทวกเขาจะอยู่ด้วยกันแล้ว
เทราะทวกเขาต่างก็เป็นคู่ที่ลงตัว แต่เธอก็คิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ อันโหรวจะหายตัวไปในวันแต่งงานแบบนี้
ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่ตอนนี้ที่เฉินอยู่คนเดียวแล้ว!
“ไม่!” ถังซั่วปฏิเสธเสียงแข็ง
