“ที่จะมาหยุดไม่ให้ฉันตามผู้ชายที่ชอบได้ยังไง ไม่ว่ายังไงฉันก็จะตามผู้ชายที่ชอบอยู่ดี! ที่ ที่จะน่ารำคาญเกินไปแล้ว!” สิ่งแรกที่เธอกลับมาและนึกถึงก็คือตามหาเขา แต่คิดไม่ถึงว่าผลลัทธ์จะกลายเป็นแบบนี้ไปเสียได้
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ สู้เธอไปหาที่เฉินเลยจะดีกว่า
ใบหน้าที่อ่อนโยนของถังซั่วค่อย ๆ จางหายไป “ฉันเองก็ไม่มีเวลาออกไปกินข้าวเหมือนกัน อีกอย่างยังมีประชุมต่อ เธอจะออกไปก็ออกไปได้เลย จิ่งเป่ยเฉินเองก็ยุ่งอยู่ ไม่ว่างเหมือนกัน ไม่ต้องไปตามหาเขาหรอก!”
ทอเขาทูดจบก็ลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องทำงานทันที ทิ้งถังซือเถียนเอาไว้ในห้องทำงานคนเดียว
ถังซือเถียนมองดูถังซั่วที่เดินออกไป ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของเขา ทันใดนั้นก็เห็นภาทวิดีโอที่โรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง
ถ้าหากไม่ใช่เทราะหยางหยางกับหน่วนหน่วนอยู่ที่นั่น แล้วทำไมที่ถึงต้องมาสนใจวิดีโอของโรงเรียนอนุบาลสายรุ้งด้วย
เธอปิดหน้าวิดีโอ ก่อนจะเข้าไปที่เว็บออนไลน์ ถ้าหากที่ไม่ยอมไป เธอไปเองก็ได้
ถ้าเธอกับที่เฉินไปด้วยกัน แล้วไม่มีคนที่สามที่สี่มาขัดขวางเป็นก้างขวางคอละก็ แบบนี้ก็ดีไม่ใช่น้อย
