ระหว่างมื้ออาหาร ฉีหย่วนหยางมองเธอผ่านแก้วไวน์ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ พูดอย่างเป็นกันเองว่า “เธอคิดจะไปที่ไหนละก็ อย่าไปบอกว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้องเชียวนะ ไม่อย่างนั้นถ้าหากจิ่งเป่ยเฉินจับได้ละก็ ฉันคงทนทุกข์ทรมานไม่ไหวแน่ ๆ มีหวังได้ถูกจับก่อนเธอด้วยซ้ำ!”
“ขอบคุณที่เตือนละกัน”
“เตือนอะไรกัน เธอจะไม่พูดจริง ๆ ใช่ไหม? ฉันจะได้ส่งเธอออกไป แต่ตอนนี้เธอยังไม่บอกแม้กระทั่งจุดหมายปลายทาง! นี่ยังไว้หน้ากันอยู่บ้างไหม ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนเธออยู่หรือเปล่า?” ฉีหย่วนหยางจิบไวน์แล้วพูดออกมาด้วยท่าทางเกียจคร้าน
อันโหรวมองไปที่ดวงตาของเขาที่สะท้อนกับแสงไฟในห้อง มันดูคล้ายรอยยิ้มอยู่เล็กน้อย
“ไม่หรอก” ความสัมพันธ์ของพวกเขาในอดีตเป็นแค่ลูกน้องกับเจ้านายไม่ใช่หรือไง?
“เธอทำฉันเสียใจนะเนี่ย ฉันคงต้องพิจารณาหน่อยแล้วสิว่าฉันควรส่งเธอออกไปจริง ๆ ไหม ฉันไม่ช่วยอะไรที่ไม่ได้ผลประโยชน์หรอกนะ”
“นายต้องการเงินงั้นเหรอ?” อันโหรวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้เธออาจจะมีเงินเก็บออมไว้ไม่พอแน่ ๆ
