“เงินมีเยอะแล้ว เอาไว้รอฉันคิดได้จะถามเธออีกทีละกัน แต่ตอนนี้เธอเป็นหนี้ฉันแล้วนะ” ฉีหย่วนหยางวางแก้วไวน์ในมือลง ก่อนจะหยิบมีดและส้อมมากินอาหารต่อ
“ได้”
อีกด้านหนึ่ง จิ่งเป่ยเฉินกำลังกินข้าวกับหยางหยางและหน่วนหน่วน ก่อนหน้านั้นพวกเขาเคยอยู่ที่ต่างประเทศ วันนี้เมื่อกลับมาพวกเขาก็อยากจะกินอาหารบ้านเกิดกัน
ที่โต๊ะอาหารมีคนน้อยลงไปหนึ่งคน ทำให้ความอยากอาหารที่มีนั้นน้อยลงเสียจนไม่อยากจะกินข้าวอีกต่อไป
แต่ทว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนก็กินเก่งกันได้ไม่เลว เด็ก ๆ สมัยนี้วัยกำลังโต ควรกินเยอะ ๆ นั้นถูกแล้ว
แต่เมื่อไม่มีโหรวโหรวอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่รู้สึกเศร้าใจกันบ้างเลยเหรอ?
ไม่เศร้า ไม่เจ็บปวดเลย?
แต่เมื่อมองดูท่าทีของหน่วนหน่วนแล้วก็ดูมีความสุขดี
“หน่วนหน่วน มีความสุขอะไรงั้นเหรอ?” เขาวางตะเกียบในมือลง ก่อนจะมองไปทางพวกเขา
หน่วนหน่วนมองไปที่พี่ชายของตัวเอง เมื่อกี้ท่าทีของเธอดูมีความสุขมากขนาดนั้นเลยเหรอ?
แต่เมื่อเธอคิดถึงวันนี้ที่ได้เจอแม่จ๋า หลังจากนั้นก็คิดว่าจะได้อยู่กับแม่จ๋า หัวใจเธอก็เลยมีความสุขมาก ถึงแม้ว่าแม่จ๋าจะบอกว่าพวกเขาจะไม่ได้สามารถอยู่กับพ่อจ๋าได้ก็ตาม
