แม่จ๋าและพ่อจ๋า การเลือกระหว่างทั้งสองคน แน่นอนยังไงก็ต้องเลือกแม่จ๋าอยู่ดี
“วันนี้ในที่สุดพ่อจ๋าก็กลับมา หน่วนหน่วนมีความสุขมากเลยค่ะ!” เธอไม่ได้พูดเกี่ยวกับเรื่องของแม่ เธอไม่กล้าพูดออกไป เพราะนี่คือความลับของพวกเขา
“อืม” เขากลับมาแล้ว แต่โหรวโหรวนั้นยังไม่กลับมา
เขายังคงตามหาเธออยู่
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้หยิบตะเกียบขึ้นมากินต่อ สายตาที่เย็นชาของเขายังคงจับจ้องมองไปที่พวกเขา ไม่กี่วันก่อนไม่ได้เจอหน้า พวกเขาควรจะมีความสุขก็จริงอยู่ แต่จากเหตุการณ์และอะไรหลาย ๆ อย่าง ความสุขพวกนี้มันไม่ง่าย
หลายวันมานี้พวกเขาควรจะวิตกกังวลกันมากกว่า เพราะทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับโหรวโหรว
โหรวโหรวโกรธเขาอยู่ และคงไม่มีทางที่จะโกรธหยางหยางกับหน่วนหน่วนแน่ เธอไม่คิดอยากจะเจอพวกเขาเลยเหรอ หรือว่าตัวเธอไม่อยากเจอหยางหยางกับหน่วนหน่วนแล้ว
ทำไมเขาไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด
วันรุ่งขึ้นจิ่งเป่ยเฉินอาสาไปส่งหยางหยางกับหน่วนหน่วนที่โรงเรียน หลังจากส่งพวกเขาไปที่ห้องเรียนแล้ว เขาก็ไปที่ห้องบันทึกภาพกล้องวงจรปิดทันที
ด้วยคำสั่งที่เขามี ทุกการเฝ้าระวังของโรงเรียนอนุบาลก็ได้ถูกเปิดภาพออกมา
