เธอมองไปที่วิวด้านนอกกระจกรถและหันไปมองเขาที่ด้านข้าง “ให้นายขับเร็ว แต่ไม่ได้ให้ขับเร็วจนเหมือนจะไปตายสักหน่อย!”
“น่าสนใจดี”
บนถนนไม่มีรถมากมาย ไม่ต้องกังวล
วันนั้นที่อันโหรวมาไม่ได้สังเกตถนนหนทาง ตอนนี้เมื่อสังเกตดูถึงได้รู้ว่าถนนหนทางนั้นห่างไกลจริง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉีหย่วนหยางสร้างบ้านพักวิลล่าไว้ไกลเมืองขนาดนี้?
และยังดูสบายตาอีกต่างหาก
เมื่อถึงโรงเรียนอนุบาลสายรุ้งก็เป็นเวลาเกือบบ่ายสามโมง เวลานี้ประตูโรงเรียนมีเพียงแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนเดียว ไม่ได้มีผู้ปกครองหรือพ่อแม่เด็กคนอื่น ๆ
รถสีแดงจอดอยู่สถานที่ที่ไกลออกมา และเธอก็เดินไป
เมื่อเดินไปถึงประตูรักษาความปลอดภัย เธอก็แกล้งทำเป็นคนรับใช้ของบ้านคนรวยให้สิ่งของบางสิ่งและเดินเข้าไป พ่อแม่ของเด็ก ๆ ที่อยู่ด้านในนั้นล้วนเป็นคนที่มีฐานะและอำนาจ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ อย่างเขาจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรได้ จึงรีบวางของและปล่อยให้เดินเข้าไป
เธอเดินเข้าไปที่ห้องเรียนของหยางหยางและหน่วนหน่วน แต่กลับไม่พบใครสักคน เธอเดินไปรอบห้องเรียนอีกครั้งถึงพบว่าพวกเขาออกไปเล่นเกมกันที่ด้านนอก
