เพื่อน ๆ ของเขาล้อมเป็นวงกลมขนาดใหญ่ เธอเห็นหน่วนหน่วนและหยางหยางจับมือกันอยู่ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ลูก ๆ ของเธอนั้นอยู่ในสายตาของเธอตลอด
ตอนนี้เธอแทบอยากจะวิ่งเข้าไปหาและอุ้มพวกเขาออกไป
ฝีเท้าของเธอยังคงไม่ขยับ ทันใดนั้นสายตาของหยางหยางก็สบตากับเธอ
เธอส่งจูบเล็ก ๆ ให้เขาและตะโกน “หยางหยาง”
“พี่ชายคะ พี่มองอะไร?” หน่วนหน่วนมองไปที่เขา ก่อนจะมองไปที่ผู้หญิงที่กำลังส่งจูบให้
แม่จ๋า!
ในที่สุดแม่จ๋าก็มาหาพวกเขาแล้ว!
หน่วนหน่วนกำลังจะตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ถูกหยางหยางเอามือปิดปากไว้เสียก่อน
เธอเข้าใจความหมายของพี่ชายทันที
หยางหยางยกมือขึ้นขออนุญาตคุณครู “คุณครูครับ น้องสาวผมหิวน้ำ ผมพาน้องไปดื่มน้ำก่อนนะครับ”
เมื่ออันโหรวได้ยินหยางหยางพูดก็รีบเดินออกมาทันที
ไม่ถึงหนึ่งนาทีเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของหยางหยางและหน่วนหน่วนเดินออกมาหาเธอ
ที่มุมห้องของอาคารเรียน เด็กทั้งสองอยู่ในอ้อมแขนของเธอ เธอกอดพวกเขาไว้อย่างตื่นเต้น “หยางหยาง หน่วนหน่วน แม่จ๋าคิดถึงลูก ๆ มาก ๆ เลย”
“แม่จ๋า หน่วนหน่วนก็คิดถึงแม่” หน่วนหน่วนกอดเธอเอาไว้ ร่างเล็ก ๆ กอดเธอไว้โดยไม่คิดอยากจะปล่อย
