ในสถานการณ์ตอนนี้หยางหยางและหน่วนหน่วนถูกกำหนดให้ไม่สามารถเติบโตในครอบครัวที่แข็งแรงและปกติได้
“จำได้ครับแม่จ๋า” หยางหยางและหน่วนหน่วนพยักหน้า
อันโหรวเดินออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ตอนนี้เธอจำเป็นต้องรีบออกไป หลังจากนี้พวกเขาจะมีเวลาให้กันมากขึ้น
อันโหรวปล่อยพวกเขา ก่อนจะลูบผมของลูก ๆ และยิ้ม “รีบเข้าไปห้องเรียนเร็ว แม่จ๋าต้องไปก่อนนะ”
“แม่จ๋า หน่วนหน่วนไม่อยากให้แม่จ๋าไป…….” หน่วนหน่วนมองเธอ ไม่ง่ายเลยที่จะได้เจอแม่จ๋า ทำไมแม่จ๋าถึงจะไปแล้ว
“หน่วนหน่วนเด็กดี ต่อจากนี้พวกเราจะได้เจอกันและจะได้อยู่ด้วยกัน” หลังจากที่ปล่อยให้พวกเขาได้สัมผัสกับความอบอุ่นของครอบครัวที่มีพ่อคอยห่วงใย แต่ก็ต้องจากไปอีกครั้ง
สำหรับพวกเขาแล้วนั้นอาจจะโหดร้าย
แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น
ตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินมีผู้หญิงคนอื่นและยังมีลูกด้วยกันอีก แม้แต่บ้านก็ไม่ได้กลับมา
แล้วหยางหยางและหน่วนหน่วนจะทำยังไง?
หลังจากที่ไม่มีพ่อจ๋า หนำซ้ำยังไม่มีแม่จ๋าคอยอยู่เคียงข้าง เธอต้องการจะอยู่เคียงข้างพวกเขาตลอดไป
เมื่อเห็นหน่วนหน่วนและหยางหยางเดินออกไป เธอก็ไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนอีก
