“อืม หลังจากแม่จ๋าหายไปก็กลับมาแค่ครั้งเดียวค่ะ” หน่วนหน่วนจำได้ชัดเจนคืนนั้นที่กลับมา กระทั่งไม่รู้ว่าเขาออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เจออีกครั้งก็ตอนที่พ่อจ๋าอยู่ที่โรงพยาบาล
หลังจากนั้นพ่อจ๋าก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาเจออีก จนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้เจอ
ที่แท้ก็ทนรอไม่ไหวที่จะได้ไปอยู่กับอันหยาพั่นสินะ
ภายในใจของอันโหรวเหมือนกับว่าถูกเข็มทิ่มแทง เธอคิดถูกแล้วที่หนีออกมา ปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระ
เมื่อออกไปต้องส่งเอกสารใบหย่าให้เขาอีกฉบับ!
ปล่อยให้เขาเป็นอิสระและปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระเช่นกัน
แต่ภายในใจของเธอกลับไม่เต็มใจเลยสักนิด!
“หยางหยาง หน่วนหน่วน พวกลูก ๆ ยอมไปอยู่กับแม่จ๋าไหม? พวกเราหนีออกไปจากที่นี่กัน” เธอยังคงไม่ลืมประเด็นหลักที่มาวันนี้
ลูกทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน พวกเขายอมหนีไปอยู่กับแม่จ๋า
เธอหอมแก้มลูกทั้งสองอย่างตื่นเต้น แต่ว่าเธอไม่กล้าอยู่ที่นี่นาน
“ลูก ๆ เตรียมตัวให้พร้อม แม่จ๋าอาจจะพาลูกไปเมื่อไหร่ก็ได้ เรื่องนี้อย่าบอกให้พ่อจ๋ารู้เด็ดขาด วันนี้แม่จ๋ามาหาก็พูดไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ห้ามพูดถึง จำได้ใช่ไหม?” ทำเหมือนว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่งเถอะ!
