ถึงแม้ว่าตัวเธอจะประหม่า แต่เมื่อเธอเดินเข้าไป เธอก็หยุดอยู่ตรงหน้ากองเอกสารอย่างระมัดระวังราวกับว่าของตรงหน้าล้วนสำคัญ
บิ๊กบอสโยนของพวกนี้โยนออกมา ไม่ใช่ว่าจะให้เธอเก็บหรอกใช่ไหม
“พวกคุณ…..” จิ่งเป่ยเฉินเดินผ่านพวกเธอไป ก่อนจะหยุดอยู่กับที่และพูดขึ้น “ใครเอาของในลิ้นชักผมไป?”
“ไม่มีนะคะ! ประธานจิ่ง!”
พวกเขาทั้งหมดสั่นศีรษะไปมา รวมถึงอันหยาพั่นด้วย
หลินจือเซี๋ยวมองไปยังอันหยาพั่นด้วยท่าทีที่สงสัย เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?
ไม่ใช่สิ ประธานจิ่งอาจจะจำไม่ได้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นเป็นใคร เลยสั่งให้เธอยืนอยู่ตรงข้ามใช่ไหม?
ประธานจิ่งเรียกเธอเข้ามาแบบนี้คงไม่ใช่เพราะจะให้ช่วยเรียกชื่อเธอหรอกใช่ไหม?
คำตอบของพวกเธอที่ตอบกลับจิ่งเป่ยเฉินไปนั้น ทำให้ตัวของเขาเผยอารมณ์ที่เย็นชาขึ้นกว่าเดิม
“ประธานจิ่ง ตรงข้ามคุณมีคุณอันอยู่ เป็นลูกพี่ลูกน้องของโหรวโหรวค่ะ” หลินจือเซี๋ยวพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ เตือนเขา
เมื่อเธอพูดแบบนี้ จิ่งเป่ยเฉินก็ได้เดินผ่านตัวพวกเธอ ก่อนจะไปหยุดอยู่ตรงหน้าอันหยาพั่น
