โดยเฉพาะชุดที่เธอสวมใส่ อีกทั้งในมือยังถือกระติกน้ำร้อนก็พิสูจน์ได้ว่าเธอคนนี้ไม่ใช่เลขาของเขาด้วยซ้ำไป น่าจะเป็นอันหยาพั่นจริง ๆ
ด้วยเสียงที่หลินจือเซี๋ยวพูดออกมาเบาๆ แม้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะได้ยินชัดเจน แต่ภายในห้องทำงานคนอื่น ๆ ก็ล้วนแล้วแต่ได้ยินอย่างชัดเจนเช่นกัน
ตอนนี้อันหยาพั่นกำลังสับสนและงุนงง สิ่งที่เธอพูดหมายความว่ายังไงกันแน่?
พี่เขยจำเธอไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?
เมื่อคิดว่าเขาน่าจะบาดเจ็บร้ายแรง หัวใจของเธอก็เศร้าตามไปด้วย หลายวันผ่านไปแบบนี้ ทำไมตอนนี้เขาถึงดูเป็นปกติแบบนี้!
แสดงว่าก่อนหน้านั้นที่เขาบาดเจ็บเป็นเรื่องที่โกหก!
แต่คนที่เขาโกหกน่าจะไม่ใช่ตัวเธอแน่ ๆ แต่กลับเพื่อหลอกลูกพี่ลูกน้องของเธอ น่าเสียดายที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอกลับไม่ปรากฏตัวขึ้น
สถานการณ์แบบนี้ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเธอคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ และเป็นไปไม่ได้ที่จะยกโทษให้กับจิ่งเป่ยเฉิน!
ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็คงทำแบบนั้นแน่นอน!
“คนอื่น ๆ ออกไปให้หมด!” นัยน์ตาสีดำของจิ่งเป่ยเฉินมองไปที่อันหยาพั่น เผยท่าทีที่ไม่ได้สนใจตัวเธอมากเท่าไร ราวกับเหม่อมองไปที่ไกล ๆ ให้อารมณ์ที่คล้ายราวกับเย็นชาอย่างไรอย่างงั้น
