“ไม่ใช่นะ ฉันไม่รู้ว่าพี่เขยกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่กันแน่” เธอพยายามก้าวถอยหลังอย่างช้า ๆ ในที่สุดก็เดินมาชนกับหน้าต่าง
ที่ด้านหลังของเธอคือตึกสูง ๆ ถึงแม้ว่าแผ่นหลังจะชนกับกระจกหน้าต่าง แต่ตัวเธอก็ยังรู้สึกประหม่าไม่ใช่น้อย กลัวว่าตัวเธออาจจะพลัดตกตึกไปก็ได้
ถ้าหากตกไปร่างก็คงได้แหลกเป็นชิ้น ๆ แน่
“อันหยาพั่น!”
“ฉันอยู่นี่ พี่เขย ช่วย……. แค่กแค่กแค่ก ปล่อยฉันที!” เธอส่ายหน้าไปมา มือทั้งสองข้างยังคงจับแขนของเขาเอาไว้
ตอนนี้ตัวของเขานั้นดูน่ากลัวกว่าเดิม
“พี่เขย พี่ทำอะไรหาย ฉันจะช่วยพี่หาเอง พี่ช่วยปละ….ปล่อยฉันที!” เธอไม่คิดอยากจะมาตายอยู่ในมือของเขาแบบนี้หรอกนะ
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ตัวเธอ มือทั้งสองข้างของเธอเคลื่อนไหวราวกับไม่มีแรง
เมื่อคิดถึงวันที่โหรวโหรวจากไปและถูกแทนที่ด้วยผู้หญิงที่ไม่รู้จัก ไม่คุ้นเคยแบบนี้ ความโกรธที่อยู่ในใจของเขาก็ปะทุขึ้นมา
อยากจะทำให้ตัวเธอนั้นหายไปตอนนี้จริง ๆ
แต่โหรวโหรวกับเธอนั้นน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดี…..
“พี่เขย ปล่อยฉันเถอะ! ปล่อยฉัน!”
