อันหยาพั่นยังไม่ตอบคำถาม จิ่งเป่ยเฉินจึงเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง “จี้หยกนั่นไม่ใช่ของเธอด้วย!”
“พี่เขย พี่พูดเรื่องอะไรอยู่! จี้หยกนั่นมันเป็นของฉันนะ! ลุงของฉันให้ฉันกับมือเอง ถึงแม้มันจะคล้ายกับของพี่สาวก็เถอะ เพราะงั้นคุณเลยคิดว่านั่นเป็นของเธอสินะ แต่จี้หยกนั่นเป็นของฉันนะ!” ให้ตายยังไงเธอก็ไม่มีทางยอมรับแน่ ๆ
เพียงแต่ว่าจี้หยกของอันโหรวนั้นหายไปหลายปีแล้ว อีกทั้งยังอยู่ในมือของจิ่งเป่ยเฉินตลอดเวลา นี่ก็เป็นการพิสูจน์ได้แล้วว่าอันโหรวไม่ได้พูดถึงจี้หยกนั้นเลยสักครั้ง และไม่เคยถามด้วยว่าหยกนั้นคืออะไร
เพียงแต่ที่จริงแล้วจี้หยกของอันโหรวอยู่ในมือเธอตลอด อีกทั้งยังมีเด็กคนนั้นอีก ไม่ว่ายังไงเธอก็ตกอยู่ในหลุมพรางของจิ่งเป่ยเฉินอย่างแน่นอน
“อึก…….”
ทันใดนั้นเองคอของอันหยาพั่นก็ถูกเขาบีบ ตัวเธอนั้นเอนไปที่ด้านหลัง มือที่จับกระติกน้ำร้อนอยู่ปล่อยมันหล่นลงทันที
“พี่เขย…พี่ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!” เธอเอื้อมมือออกไปตบแขนของเขาด้วยความพยายามอย่างสุดฤทธิ์
“พูดมาซะ! เธอเอาของของฉันออกไปจากลิ้นชักใช่ไหม?” เขาเดินเข้ามาใกล้ สายตามองไปที่เธอด้วยความโกรธ
