“ฮะแฮ่ม พี่เฉิน ผมไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ แน่นอนคงไม่ใช่แสดงความรักต่อหน้าพี่หรอก เพราะเธอไม่ได้รักผมเลยสักนิด!” เมื่อครู่เขาเป็นอะไรไป ก็เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พี่เฉินกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่
พี่สะใภ้นะพี่สะใภ้ ถ้าพี่ไม่พอใจอะไรพี่เฉินทำไมไม่ยอมพูดจาออกมา ปล่อยให้เขาเป็นแบบนี้ได้ยังไง!
จู่ ๆ ก็ทิ้งและหายตัวไปแบบนี้!
มันโหดร้ายยิ่งกว่าคนไม่พูดไม่จาสักคำอีกนะ!
แม้ว่าฉีเซิ่งเทียนจะพูดอะไรแบบนี้ แต่จิ่งเป่ยเฉินก็ไม่ได้ตอบอะไรสักคำ เขากำลังคิดว่าโหรวโหรวนั้นไปอยู่ที่ไหนกันแน่
ห้าปีก่อนหน้าที่พวกเขาจะได้พบกันอีกครั้ง เธอไม่ได้พูดจาอะไรที่เป็นสถานที่ที่พิเศษเลยสักคำว่าเธอจะไปที่ไหน
มันเลยทำให้เขาคิดไม่ออกว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่
หัวใจของเขาจู่ ๆ ก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที เมื่อคิดว่าหลังจากนี้อนาคตของเขาจะไม่มีเธออยู่แล้ว หัวใจของเขาก็เจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออก มันคล้ายเหมือนกับถูกพิษทิ่มแทงและค่อย ๆ กัดกร่อนชีวิตเขาไปเรื่อย ๆ
เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา เมื่อกำลังคิดจะดื่ม ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของฉีเซิ่งเทียนก็ดังขึ้น
