“เรียกคนที่เกี่ยวข้องกับห้องทำงานผมมาให้หมดเดี๋ยวนี้!” จิ่งเป่ยเฉินพูดด้วยท่าทีที่เย็นชา
“ค่ะ!” หลินจือเซี๋ยวเดินหันหลังออกจากห้องทำงานทันที
นัยน์ตาสีดำของจิ่งเป่ยเฉินยังมองไปยังจุดหนึ่ง นั่นคือลิ้นชักที่ว่างเปล่าตรงหน้าเขา
เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นเขาวางเส้นผมของหน่วนหน่วนไว้ที่นี่ ทั้งไม่ได้ย้ายไปไหนนานแล้วด้วย ตอนนี้ทำไมกลับหาไม่เจอ?
ต่อให้เป็นโหรวโหรวก็คงไม่กล้าที่จะมายุ่งกับลิ้นชักของเขาแน่นอน
ในห้องทำงานของเขาแทบไม่มีการเฝ้าระวัง เพราะงั้นเลยทำได้เพียงถามเท่านั้น
ด้วยความรวดเร็ว ภายในห้องทำงานของเขาก็เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงรองเท้าส้นสูงที่เดินมาจากที่ไกล ๆ
อันหยาพั่นเดินเข้ามาพร้อมกับกระติกน้ำร้อนในมือ เมื่อเธอกำลังจะตะโกนพูดก็ได้ยินจิ่งเป่ยเฉินพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ยืนอยู่ตรงนั้น!”
เธอมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินด้วยความสงสัย ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พร้อมกับก้มลงมองไปที่ลิ้นชักที่ว่างเปล่า ข้าวของต่าง ๆ ล้วนกระจัดกระจายไปทั่ว
สีหน้าของเขาไม่ค่อยดีแบบนี้ เขากำลังมองหาอะไรอยู่อย่างนั้นเหรอ?
คงไม่ใช่ว่ากำลังมองหาของบางอย่างที่เธอแอบหยิบไปหรอกใช่ไหม?
