“คุณอัน? รู้จักสิ! ทำไม? พวกนายเป็นอะไรกับเธอ?” ม่านหนิงมองไปที่เขาทั้งสอง แต่ว่าเขากลับจ้องมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอกลับประเทศไปแล้ว ถ้าพวกนายจะตามหาเธอ ฉันคงช่วยไม่ได้หรอก”
“เธอกลับมาแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินตอบ
“กลับมาแล้ว?” ม่านหนิงมองตาเป็นประกาย ใบหน้าที่คมกริบนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “งั้นพวกนายจะมาหาเธอหรือว่ามาหาฉันกันแน่ ไม่ใช่ว่าที่พวกนายมาหาฉันมีเป้าหมายอื่นแอบแฝงหรอกนะ! ฉันยังต้องการไปหาลิซ่าอยู่นะ!”
“พี่เฉิน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เสแสร้งเลย หรือว่าเขาจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ” ตอนนี้ฉีเซิ่งเทียนรู้แล้วว่าทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงได้ให้เก็บเขามา
อันโหรวอยู่ต่างประเทศหลายปี คนที่รู้จักต้องมีมากมาย พี่เฉินคงไม่ตามล่าหาทุกคนที่รู้จักเธอมาหรอกใช่ไหม?
วันนี้จิ่งเป่ยเฉินสังเกตเห็นได้ชัด
ดังนั้นเขาจึงหันตัวเดินออกไปจากห้อง
ฉีเซิ่งเทียนรีบเดินตามเขาออกไป เหลือไว้เพียงม่านหนิงที่ยังคงงุนงงอยู่ ใครก็ได้บอกเขาทีว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
“พี่ต้องพักผ่อนบ้างนะ! นอนพักอีกสักงีบก็ยังดี!” ฉีเซิ่งเทียนเดินไปที่หน้าประตูและพูดออกมา ก่อนจะช่วยเขาปิดประตู
