ตรงทางเดินด้านนอกโรงแรมตอนนี้นั้นเงียบสงัด แสงไฟสลัว ๆ ส่องมาที่ตัวของจิ่งเป่ยเฉิน ฉีเซิ่งเทียนมองเงาของเขาที่ยังดูตรงอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับรู้สึกไม่เหมือนเมื่อก่อน
เผยความเฉยเมย ความเหงา และความห่างเหินมากเกินไป
ครั้งนี้อันโหรวควรจะมีเหตุผลให้เขามากกว่านี้ก่อนจะหนีหายไปจากพี่เฉิน
ไม่อย่างนั้นเรื่องหนีงานแต่ง เรื่องใหญ่แบบนั้นเขาคงไม่ให้อภัยเธอ!
แต่พี่เฉิน……….
ถ้าหากว่าตอนนี้อันโหรวปรากฏตัวต่อหน้าเขา ความหยิ่งผยองนั้นอาจจะหายไปและรีบไปหาเธอทันที
เรื่องสมมตินี้ให้อันโหรวปรากฏตัวทีเถอะ!
ผู้หญิงคนนี้ช่างโหดร้ายเสียจริง!
กลับไปคงต้องฝึกหลินจือเซี๋ยวไว้ให้ดี ๆ เรื่องหนีออกจากบ้าน ห้ามทำเป็นเด็กไม่ดีเป็นอันขาด
แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้หลินจือเซี๋ยวจะทำไปแล้ว ตอนที่อยู่ในบ้านของเขาก็ฉวยโอกาสหนีไปโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
ผู้หญิงชอบทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ?
เรื่องตามหาคนบางครั้งก็ง่าย บางครั้งก็ยากเย็นเหลือเกิน
อย่างเช่นตอนนี้พวกเขาออกนอกประเทศมาหลายวันแล้วก็ยังไม่มีข่าวของอันโหรว แน่นอนว่าข่าวในประเทศก็ไม่มีเช่นกัน
