หลังจากที่พวกเขาเดินไป คนที่นั่งอยู่บนโต๊ะต่างก็หลบและเดินออกมาจากตรงนั้น ฉีหย่วนหยางนั่งลงพลางเอนหลังพิงกับเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เหมือนว่าไม่มีกระดูกสันหลังอย่างนั้น เขายิ้มพลางหัวเราะ “เมื่อครู่ที่พวกเราได้พนันกันเอาไว้อาจจะยังไม่ชัดเจน ผมจะพูดให้ฟังอีกครั้ง ถ้าเขาชนะผมจะตอบคำถามที่เขาถามมา หากว่าเขาแพ้หนึ่งครั้งจะถอดเสื้อผ้าออกหนึ่งชิ้น เพราะงั้นพวกคุณน่าจะรู้ว่าควรจะเชียร์ใครใช่ไหม!”
“ฉีหย่วนหยางสู้เขา!” สาวผมบลอนด์นั้นพูดภาษาจีนได้ไม่ค่อยดีนัก
“นั่นเป็นเรื่องปกติ ถ้าหากพวกคุณต้องการเห็นร่างของชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ตรงข้ามกันจริง ๆ ผมจะเดิมพันจนกว่าเขาจะเปลือยกาย!” ฉีหย่วนหยางพูดจบก็เลิกคิ้วขึ้น “ประธานจิ่งยังอยากจะพูดอะไรอีกไหม?”
“เริ่ม” เขาไม่พูดอะไรเลย เพียงแค่อยากจะรู้ว่าอันโหรวอยู่ที่ไหน พวกเขาอยู่ด้วยกันหรือเปล่า
เจ้ามือเริ่มทำการแจกไพ่ ทั้งสองต่างมองฝ่ายตรงข้ามโดยไม่มองไพ่ที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด
เมื่อแจกไพ่เสร็จจิ่งเป่ยเฉินก็พูดขึ้นก่อน “เปิดได้แล้ว”
“ไม่มีความเห็น” ฉีหย่วนหยางวางไพ่และแก้วไวน์ลง ก่อนจะหยิบไพ่ใบใหญ่ที่สุดออกมา
