ไพ่ของทั้งสองคนดูเหมือนว่าจะไม่ต่างกันเท่าไร แต่เมื่อทั้งสองคนเปิดไพ่ออกมากลับเป็นจิ่งเป่ยเฉินที่ชนะ
ผู้คนรอบ ๆ ต่างส่งเสียงผิดหวังออกมา พวกเขานั้นอยากจะเห็นจิ่งเป่ยเฉินนั้นถอดเสื้อผ้าออก!
“ชู่!…..” ฉีหย่วนหยางวางนิ้วเรียวบนริมฝีปากและมองไปด้านข้าง “ไม่ต้องรีบร้อน ใจร้อนเกินไปกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้[1] ไม่สามารถแปลให้กับคนที่ฟังไม่รู้เรื่องได้นะ!”
จิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้สนใจคำพูดของเขาแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “อันโหรวอยู่ไหน?”
“ประธานจิ่ง คุณไม่ได้เล่นไพ่เป็นกิจวัตรนี่! คุณควรจะถามคำถามที่คุณเพิ่งถามไปไม่ใช่เหรอ? ผมอุตส่าห์เตรียมคำตอบเอาไว้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนคำถามใหม่ งั้นผมก็ต้องคิดก่อน” เขาพูดได้อย่างมั่นใจว่าเมื่อวานนี้เขาไปรับคนจริง ๆ
เมื่อได้ยินเขาพูด สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินก็ดำดิ่งลงทันที
