“พ่อจ๋า!” หน่วนหน่วนไม่อยากกลับ แม่จ๋าไม่อยู่บ้าน พ่อจ๋าก็ไม่อยากเจอพวกเขาอีก
จิ่งเป่ยเฉินเพิกเฉยต่อเสียงตะโกนของเธอ ตอนนี้ในหัวของเขานั้นมีแต่เรื่องของอันโหรวที่หนีไปกับฉีหย่วนหยางและเรื่องที่เธอจะหย่ากับเขา
ถังซั่วอุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมาและพาหยางหยางเดินออกไป หมิ่นลี่ก็เดินตามออกไปด้วยเช่นกัน ในเวลานี้อยู่ที่นี่ถือว่ามีแต่จะหาเรื่องโดนทารุณ
อันหยาพั่นยังคงไม่อยากออกไป น้ำเสียงของเธอพูดขึ้นเบา ๆ “พี่เขยใจเย็น ๆ ก่อนนะ พี่สาวอาจจะไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น เธอเพียงแค่…..”
“ไสหัวออกไป!”
“คุณอันออกไปก่อนเถอะ! ที่นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ วันหลังก็ไม่ต้องมาอีก!” คนอื่นเขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เขานั้นรู้ดี
เขามองไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่นอนเอนอยู่บนเตียง เขาดูอ่อนแรงและอาการดูสาหัสมาก แต่ความเป็นจริงแล้วนั้น…..
อันหยาพั่นมองไปที่ฉีเซิ่งเทียน ให้เธอออกไปตอนนี้ก็ได้ แต่บอกว่าหลังจากนี้ไม่ต้องมาอีกนั้นหมายความว่ายังไง?
ฉีเซิ่งเทียนยิ้มมุมปากและพูดขึ้นว่า “ทำไม สนใจฉันงั้นเหรอ?”
อันหยาพั่นไม่ได้สนใจเขา ก่อนจะเดินออกไปจากห้องคนไข้
เธอจะสนใจเขาได้ยังไง เธอสนใจคนอื่นต่างหาก
