ภายในห้องคนไข้นั้นเหลือเพียงฉีเซิ่งเทียนและจิ่งเป่ยเฉิน คนด้านหลังคอยมองดูเขาอย่างเงียบ ๆ ตอนนี้ในห้องมีแต่กลิ่นของซุปกระดูกหมู นั่นทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมากะทันหัน
ท่าทางของจิ่งเป่ยเฉินยังคงนอนเอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม ตัวอักษรของเอกสารใบหย่านั้นขยายใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง
นี่เกิดอะไรขึ้นกับโหรวโหรวกันแน่?
ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรเลย ทำไมถึงตัดสินประหารชีวิตเขาแบบนีี้
หย่า?
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด นอกเสียจากเขาจะตาย!
เสียงซดน้ำซุปดังเข้ามาในหู เขาหันไปมองฉีเซิ่งเทียนที่กำลังซดน้ำซุปกระดูกหมูที่อันหยาพั่นถือมาด้วยสายตาที่เย็นชา
ฉีเซิ่งเทียนสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมาที่เขา ถ้วยในมือก็ยื่นไปที่เขา “พี่เฉิน พี่อยากจะกินสักหน่อยหรือเปล่า?”
“ไม่กิน” ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะกิน ไม่อยากจะกินเลยสักนิด
ตอนนี้เขาคิดถึงแต่อันโหรว อยากถามเธอว่าท้ายที่สุดแล้วเขานั้นทำอะไรผิด เธอถึงได้ทำแบบนี้
ฉีเซิ่งเทียนมองสีหน้าที่เฉยเมยของเขาและการเคลื่อนไหวของริมฝีปากที่ดูไม่ผ่อนคลาย
“พี่เฉิน ถ้าหากว่าพี่สะใภ้เขานั่งเครื่องบินส่วนตัวของ TE ออกนอกประเทศไปจริง หลังจากที่ออกนอกประเทศไปจะไปที่ไหน เป็นไปไม่ได้ที่จะหาเจอ”
