“พี่เขยคะ ฉันทำซุปมาให้ พี่ดื่มสักหน่อยสิ!” เธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เวลานี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงแล้วเมื่อพูดถึงคนไข้ก็ถือว่าเป็นเวลากินข้าวมื้อเที่ยง
“หยางหยาง หน่วนหน่วน พวกหนูมากินกับพ่อด้วยสิ” ถ้าไม่พูดแบบนี้เธอกังวลว่าจิ่งเป่ยเฉินจะไม่ยอมกินมัน
จิ่งเป่ยเฉินยังคงมีสีหน้าที่เย็นชา สายตานั้นจ้องมองไปตรงหน้าอย่างเยือกเย็นราวกับว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย
เพราะเมื่อวานเธอสวมชุดเจ้าสาวของอันโหรวและปรากฏตัวต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉิน ในสายตาของหมิ่นลี่และถังซั่วจึงไม่พอใจตัวเธอค่อนข้างมาก
เพราะไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่ควรจะทำแบบนั้น ไม่ควรจะหลอกจิ่งเป่ยเฉิน!
แม้แต่คำขอของอันโหรวเองก็เช่นกัน ถ้าหากว่าเธอหนีไปก็ไม่ปรากฏตัวออกมาเลยไม่ดีกว่าเหรอ?
ถ้าหากว่าจิ่งเป่ยเฉินไม่รู้ พิธีงานแต่งของพวกเขาจะถือว่านับไหม แม้ว่าจะไม่มีการยืนยัน แต่พิธีก็ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว
ดีที่จิ่งเป่ยเฉินนั้นรู้ตัวก่อน ตอนนี้เรื่องนี้ได้โด่งดังไปทั่วเมือง A เป็นข่าวเดือดอย่างมาก แต่จิ่งเป่ยเฉินกลับไม่ได้หยุดยั้ง ได้แต่พูดว่าไม่สนใจเลยสักนิดเกี่ยวกับข่าวที่ถูกปล่อยออกไป
