จุดประสงค์ของเรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการที่ให้อันโหรวนั้นออกมา
อันหยาพั่นที่อยู่ในห้องคนไข้เทน้ำซุปหนึ่งถ้วยและมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินโดยไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขานั้นสามารถที่จะกินเองได้ไหม มือทั้งสองข้างของเขาวางอยู่บนผ้าห่ม เธอจึงไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด
“พี่เขยคะ พี่กินสักหน่อยนะ! บำรุงร่างกาย จะได้หายไว ๆ พี่สาวเองก็คงไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบนี้” เธอโน้มตัวลงและตักซุปซี่โครงหมูขึ้นมาป้อนเขา
จิ่งเป่ยเฉินยังคงมองไปด้านหน้า ก่อนที่ริมฝีปากบางซีดนั้นจะเอ่ยอย่างเย็นชา “เอาออกไป”
หลังจากเรื่องเมื่อคืนอันหยาพั่นก็เข้าใจอารมณ์ของจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมาบ้าง เขาไม่ชอบเธอและไม่ฟังคำพูดของเธอเลย
ดังนั้นเธอจึงหันไปทางหน่วนหน่วนที่นั่งอยู่กับถังซั่ว “หน่วนหน่วนมาช่วยให้พ่อจ๋ากินเร็ว ตอนนี้ไม่สบาย ถ้าไม่กินอะไรเลย ร่างกายจะไม่ดีขึ้นนะคะ”
หน่วนหน่วนเชื่อฟังเธอและพยักหน้าไม่หยุด ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลนั้นจ้องมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินด้วยความเจ็บปวด “พ่อจ๋ากินหน่อยนะ!”
เมื่อเห็นเขาที่ไม่เคลื่อนไหวใด ๆ น้ำเสียงของหน่วนหน่วนก็อ่อนลง “พ่อจ๋า กินหน่อยนะ ขอร้อง……”
