เมื่อได้ยินเสียงของลูกสาว จิ่งเป่ยเฉินก็ได้สติกลับมา เขายื่นมือไปรับถ้วยจากมือของอันหยาพั่น
ในที่สุดคนที่อยู่ภายในห้องก็ได้เห็นเขากินน้ำซุป จึงพลันรู้สึกโล่งใจเพราะลูกของเขานั้นมีเสน่ห์อย่างมาก เมื่อเช้าหมิ่นลี่และถังซั่วเกลี้ยกล่อมอยู่นานก็ไม่ได้ผล
จิ่งเป่ยเฉินกินไปหนึ่งคำ เสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็วิ่งเข้ามาอีกครั้ง เสียงนี้จิ่งเป่ยเฉินคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เขาหันหน้าไปมองที่ประตู ประตูห้องคนไข้ถูกเปิดออก ในมือของฉีเซิ่งเทียนมีถุงซิปล็อกอยู่ “พี่เฉินเมื่อกี้ตอนฉันเข้ามาโรงพยาบาล พยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์เอามาให้ฉัน บอกว่าเป็นของพี่”
ทุกคนต่างมองไปยังของที่อยู่ในมือของเขา มีคนส่งมาให้จิ่งเป่ยเฉิน จะเป็นอะไรไปได้
“อีกอย่างคือฉันเพิ่งได้รับข่าวหนึ่งมา” เมื่อพูดถึงตอนนี้น้ำเสียงของเขาก็หยุดชะงักลง เจ้าของฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ นั้นก็พลันเปลี่ยนสีหน้าทันที
“พูดมา” จิ่งเป่ยเฉินอยากจะรู้จนแทบรอไม่ไหว
เรื่องที่เขาจะพูดต้องเกี่ยวข้องกับอันโหรว และน้ำเสียงของเขาแบบนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นข่าวที่ไม่ดี
ไม่ว่าจะข่าวดีหรือร้ายเขาก็อยากที่จะรู้
