ด้วยความรวดเร็ว ฉีหย่วนหยางก็ได้เปิดเอกสารที่ถูกส่งมาจากเกาเซิน ข้างในนั้นเต็มไปด้วยภาพและวิดีโอสั้น ๆ
อันโหรวมองเห็นจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังสวมชุดสีแดงยืนอยู่ตรงเวที ทิศทางตรงกันข้ามเขาเป็นผู้หญิงที่สวมชุดแต่งงานสีแดงเช่นกัน
ชุดนี้เธอค่อนข้างคุ้นเคยดี เพราะมันเป็นของเธอมาก่อน แต่เธอไม่ได้อยู่ที่นั้นด้วยซ้ำ และเขาก็ยังคงแต่งงานต่อแบบนี้
แทบไม่ต้องคิดเลยว่าเขาแต่งงานกับใคร ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความ
เพราะนอกจากอันหย่าพั่นแล้วก็ไม่มีใครคนไหนอีก
เธอมันโง่จริง ๆ โง่ที่ถูกเขาหลอกอยู่คนเดียวแบบนี้
ภาพที่หนึ่งค่อย ๆ เลื่อนผ่านไป ภาพต่อมาก็เห็นพวกเขากำลังโค้งคำนับกัน และกำลังยืนเผชิญหน้ากันและกัน
ฉีหย่วนหยางยังคงไม่ขยับเม้าส์ไปไหน เธอเองก็ยังคงก้มมองดูอยู่ ทันใดนั้นก็เข้ามาแย่งเม้าส์จากเขาไป “ไม่ต้องเลื่อนแล้ว! ฉันไม่อยากดูมัน!”
ฉีหย่วนหยางมองไปที่มือของเธอที่กำลังเข้ามากุม ฝ่ามืออุ่น ๆ ของเธอมันเบาสบาย แต่ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็น ๆ ที่ไหลซึมออกมาจากมือของเธออย่างชัดเจน
ดูท่าเธอน่าจะวิตกกังวลพอสมควร แต่กับเขาแล้วไม่มีเลยสักนิด
