“ฉันจะไปส่งเอง พี่จะไปที่ไหน?” เธอปล่อยมือออก เธอรู้ว่าตอนนี้เขาไม่ต้องการให้ใครมาโดนตัวเขา
ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเป็นประกาย ใบหน้าที่เย็นชาของจิ่งเป่ยเฉินเผยรอยแดงออกมาเล็กน้อย ทั่วทั้งตัวของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายเย็นชาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ ในช่วงระหว่างเดินไปมา เขาก็สะดุดเล็กน้อย
การที่ขับรถมาหาเธอโดยไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรได้นั้นก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว เธอเองก็ไม่ควรคิดว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ถ้าหากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมาละก็ เธอคงยกโทษให้ตัวเองไม่ได้แน่ ๆ
แต่ความตั้งใจเดิมของเธอก็คืออยากทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุ เพื่ออย่างน้อยก็จะได้อยู่กับเขา
เมื่ออันโหรวจากไปแล้วแบบนี้ ทิ้งตัวเขาไว้แล้วแบบนี้ อย่างไรเขาก็ต้องมองคนอื่นในสายตาบ้างอยู่ดี
จิ่งเป่ยเฉินไม่พูดจาอะไรสักคำ ก่อนจะก้มหน้าลงและมองไปที่เธออย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเหม่อลอยพร้อมกับเผยไอเย็น ๆ ออกมาอย่างเบาบาง เขามองราวกับว่าเธอเป็นคนแปลกหน้า
สีหน้าและแววตาของเขาทำให้เธอตกใจ วันนี้เรื่องที่เกิดขึ้นเขาคงโกรธมากแน่ ๆ แต่นี่ก็ถือว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว
