“เธอดูตัวเองก่อนไหมว่านอนท่าอะไรอยู่” เขารีบดึงมือกลับมาทันทีด้วยความรู้สึกสบายใจไม่น้อย
เธอขยับตัวไปตรงกลางเตียงเล็กน้อย ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มที่ตัว “จิ่งเป่ยเฉินจะหาที่นี่เจอหรือเปล่า?”
“ก็อยู่ที่เธอว่าอยากจะให้เขาหาที่นี่เจอไหม” หมายความว่าขึ้นอยู่กับเธอ?
ถ้าหากเธอต้องการ รับประกันได้เลยว่าเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเขาจะต้องมาอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ถ้าหากว่าไม่ต้องการก็จะไม่ปรากฏให้เธอเห็นเป็นเวลาหนึ่งเดือน
“ไม่อยาก!” บางทีเขาอาจไม่ได้วางแผนที่จะหาตัวเธอด้วยซ้ำ
เธอล้มตัวลงนอนอีกครั้งพลางหลับตาลง “ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหม?”
“ฉันก็ให้เธออยู่เงียบ ๆ คนเดียวนี่” เขายืนอยู่ข้างเตียงอย่างเงียบ ๆ
“หยางหยางกับหน่วนหน่วนจะทำยังไง?”
“ขโมยมา”
เธอที่เพิ่งหลับตา จู่ ๆ ก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที ถ้าหากว่าเธอไม่ได้อยู่กับจิ่งเป่ยเฉิน เขาควรจะดูแลหน่วนหน่วนกับหยางหยางสิ
“ฉันคิดว่าเธอคงจะเบื่อ อยากจะนอนเหมือนติดคุกอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” ถ้าหากหน่วนหน่วนกับหยางหยางหายไป จิ่งเป่ยเฉินจะต้องตามหาเธอเจอแน่นอน
ตอนนี้เธอไม่อยากเจอเขาเลยสักนิด
“ใช่ว่าจะไม่เคยเสียหน่อย!” ฉีหย่วนหยางพูดออกมาอย่างเฉยเมย
