“นายอยากจะเห็นฉันซึมอย่างนั้นเหรอ? ขอโทษที่ทำให้นายผิดหวังนะ!” เธอเคยคิดแบบนั้น แต่ว่าแบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร?
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของเธอตอนนี้ยังเจ็บปวดอยู่
หลังจากที่ผ่านประสบการณ์มาจากโอวหยางลี่ เธอก็แทบจะไม่ได้มีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นเลย ส่วนผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
ตอนแรกเป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องในที่ทำงาน การงานของเธอไปได้ดี ได้ใช้เวลากับเขามากขึ้น นอกจากนี้ยังเป็นคนชาติเดียวกันเลยรู้สึกคุ้นเคยและสนิทกันมากกว่าคนอื่น ๆ ก่อนจะค่อย ๆ สนิทกันมากขึ้น
แต่เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นที่ทำให้เขาได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ
“ไม่ได้ผิดหวัง แต่กลับสิ้นหวัง” จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขัดความคิดของเธอขึ้นมา
อันโหรวมองไปที่เขา “นายยังไม่ได้กินข้าวเหรอ?”
“ฉันดูเป็นผู้ชายที่ไร้จิตสำนึกงั้นเหรอ? ก็ต้องรอกินพร้อมเธออยู่แล้ว” เขาถือแก้วไวน์พร้อมลุกขึ้นมา ก่อนจะเหลือบมองทีวีและวิจารณ์ว่า “ละครน้ำเน่า เกินจริงไปมาก”
อันโหรวเดินลงมาหาเขาโดยไม่ได้พูดอะไร เป็นธรรมดาของละครน้ำเน่า ถ้าไม่เกินจริงใครจะดู?
ชีวิตมันน่าเบื่อก็ต้องมีสีสันน้ำเน่าบ้างให้ชีวิตได้เจออะไรที่ไม่เคยเจอ
