ก้อนน้ำแข็งได้ละลายไปหมดแล้ว เธอเงยหน้าและดื่มไวน์ในแก้วจนหมด
ก่อนจะถือแก้วที่ว่างเปล่าไว้ กระทั่งได้ยินเสียงน้ำ เธอลืมตาขึ้นมองเห็นฉีหย่วนหยางกำลังถือขวดไวน์เตรียมจะรินไวน์ให้เธอ
“ฉันไม่ดื่มแล้ว” เธอวางแก้วลงบนโต๊ะ เพราะดื่มไวน์ไปใบหน้าจึงเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา
ฉีหย่วนหยางนั่งลงตรงโซฟาเดี่ยวฝั่งขวาข้าง ๆ เธออย่างเกียจคร้าน พลางพิงหลังลงไปเหมือนไม่มีกระดูกและหมุนแก้วไวน์ในมือ ก่อนจะยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยความเมา จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “ต้องการให้ฉันช่วยขโมยหยางหยางกับหน่วนหน่วนมาไหม?”
“ขโมยมา?” เธอรีบหันไปมองเขา นานแล้วที่ไม่ได้เจอ เขายังคงดูเหมือนคนโง่ ราวกับไม่ได้สนใจอะไรเลย
“งั้นแย่งมา?” เขารีบเปลี่ยนความคิดทันที
แต่สำหรับเขาแล้วก็เหมือนกัน
“นายพูดเหมือนง่าย ที่นี่คือเมือง A เป็นพื้นที่ของจิ่งเป่ยเฉิน!” แม้กระทั่งเธอก็ไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่คิดว่าเขาจะอยากแย่งคนจากจิ่งเป่ยเฉิน
“มันอยู่ที่คน ถ้าเธอต้องการ ฉันจะขโมยหยางหยางกับหน่วนหน่วนมาส่งให้ถึงมือเธอเอง” เด็กทั้งสองคนต้องยอมอยู่กับแม่แน่นอน
ตอนนี้คงวุ่นวายเป็นอย่างมาก