อันโหรวไม่แสดงความคิดเห็นอะไรกับคำพูดของเขา ก่อนจะหันไปถามว่า “นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ฉีหย่วนหยางเลิกคิ้วขึ้นและกระตุกมุมปากเล็กน้อย “เธอสนใจฉันด้วยเหรอ?”
“ถือว่าฉันไม่ได้ถามก็แล้วกัน” เธอหันหน้าออกไปมองที่ประตูกระจกบานใหญ่และก็ลุกขึ้นเดินไป
“ระวังหน่อยนะ! มีหน้าผาอยู่ตรงนั้น ถ้าตกลงไป อย่าหวังว่าฉันจะลงไปช่วยเธอ!” ฉีหย่วนหยางมองด้านหลังของเธอ ก่อนจะยิ้มออกมา
เธอก้าวฝีเท้าอย่างช้า ๆ แต่ว่ายังคงเดินไปที่กระจกนั่น ด้านนอกเป็นระเบียงขนาดใหญ่ ด้านหน้าเป็นแท่นหน้าผาจริง ๆ
ฉีหย่วนหยางคนบ้า ไม่คิดเลยว่าจะสร้างบ้านอยู่บนสถานที่แบบนี้!
ลมบนหน้าผานั้นเย็นกว่าลมในเมืองเล็กน้อย ทิวทัศน์กว้างไกล ลมเย็นพัดเส้นผมของเธอปลิวไสว แต่กลับทำให้ภายในใจของเธอรู้สึกโล่งขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ยังคงรู้สึกเจ็บปวด พิธีแต่งงานดี ๆ ตอนนี้กลับเปลี่ยนไป
เธอและจิ่งเป่ยเฉิน…….
คงจะไม่ได้มีโชคชะตาต่อกันแล้วจริง ๆ เวลาเกือบหนึ่งปีที่โชคชะตาพาให้พวกเรามาอยู่ด้วยกันนั้นสิ้นสุดลงแล้ว
แม่ไม่ยอมให้เธอแต่งงานกับเขา ตอนนี้มีเรื่องของอันหยาพั่นเข้ามาอีก เด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่เหมือนหน่วนหน่วนชื่อเสี่ยวอวี๋
