เธอไม่อยากให้หน่วนหน่วนไม่มีพ่อ แต่ก็ไม่อยากให้เสี่ยวอวี๋ที่น่ารักไม่มีพ่อเหมือนกัน
เธอตัดสินใจหนีออกมาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
เสียงฝีเท้าที่เกียจคร้านเดินเข้ามาหาเธอ เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยโชยมา ในมือของเขายังคงถือแก้วไวน์มาให้เธอ
“ฉันบอกว่าฉันไม่ดื่ม” น้ำเสียงที่อ่อนโยนพูดขึ้น
“ฉันดื่มสองแก้วไม่ได้เหรอ?” ฉีหย่วนหยางมองไปที่เธอ ก่อนจะมองไปที่ภูเขาที่ทอดยาวในระยะไกล “วิวที่นี่ไม่เลวเลยใช่ไหม?”
“ดูเหมือนว่าวันนี้ที่เธอหนีงานแต่งออกมา ฉันจะให้อภัยเธอ!” เขาดื่มไวน์ในมือ ส่วนมืออีกข้างก็ยื่นแก้วไวน์ไปตรงหน้าเธอ
อันโหรวมองแก้วไวน์ที่อยู่ด้านหน้า เธอยังไม่เอื้อมมือไปหยิบ ตอนนี้แค่ไวน์มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะใช้บรรเทาความโศกเศร้าในใจของเธอ
ตอนนี้หัวใจของเธอเจ็บ มันเจ็บและก็รู้สึกเศร้ามากด้วย
เมื่ออันโหรวไม่ได้รับแก้ว จากนั้นฉีหย่วนหยางก็ดื่มทั้งสองแก้วเข้าไปพร้อมกัน
“อันโหรว!”
เธอเอียงศีรษะมองไปที่เขาด้วยท่าทีสงสัย
