ทันทีที่เขาปล่อยมือออก แก้วที่อยู่ในมือขวาก็ได้หล่นลงไป สายตาของเธอจากที่มองแก้วก็ค่อย ๆ เลื่อนคล้อยตาม แต่มันก็หายไปด้วยความรวดเร็ว เสียงที่ตกลงไปเมื่อครู่นี้พวกเขาแทบไม่ได้ยิน
“การแต่งงานของเธอกับจิ่งเป่ยเฉินก็เหมือนกับแก้วใบนี้ ในเมื่อสุดท้ายมันจบลงไปแล้วก็ไม่สามารถกลับไปได้อีก!” เขายื่นแก้วอีกใบให้กับเธอ “โยนแก้วทิ้งแบบนี้สุดยอดเลยนะ อยากจะลองบ้างไหม?”
“สุดยอดงั้นเหรอ แก้วที่เพิ่งโยนไปจากมือของประธานฉี ในโลกนี้มีไม่กี่ใบ รู้เหรอว่ามันราคาเท่าไร?”
“พูดเหมือนว่าเธอรู้จักแก้วใบนั้น”
“เพราะฉันคิดว่าโยนเงินน่าจะดีที่สุด” เธอหันหลังและเดินเข้าไปในบ้าน “มีห้องว่างอีกไหม ฉันอยากพักผ่อน”
ฉีหย่วนหยางวางแก้วในมือลง สักพักหนึ่งเมื่อเขาเดินเข้าไปในบ้านก็ปรากฏรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายออกมา “ไม่มีห้องว่างเลย อยากจะนอนที่ห้องนอนใหญ่ไหม?”
“ฉันไม่ได้ถามนาย” สายตาของอันโหรวมองไปยังคนใช้ที่อยู่ในห้องรับแขก ไม่ใช่เขาเลยสักนิด
คนใช้มองฉีหย่วนหยางที่อยู่ด้านหลังอันโหรวสักพักหนึ่ง ก่อนจะเห็นเขาพยักหน้า จึงได้พาอันโหรวเดินขึ้นไปที่ด้านบน
