เมื่อเดินขึ้นไปอย่างช้า ๆ ที่ด้านบนก็เห็นห้องรับแขกที่ปิดสนิทไว้อยู่
อันโหรวเดินเข้าไปในห้องที่ปิดนั้น เมื่อจัดแจงอะไรเสร็จก็ปิดประตู พร้อมกับพักพิงตรงประตู ตอนนี้เหลือแค่เธอคนเดียวแล้ว ไม่ว่าเธอจะมองอะไรตรงไหนก็ล้วนไม่เห็นเส้นทาง
เธอหลับตานิ่ง แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดมากก็ตาม
“ฉันบอกเลยนะ เธออย่ามาร้องไห้คนเดียวในห้องเชียว ไม่อย่างนั้นฉันจะดูถูกเธอ”
ตอนนี้เธอไม่สบายใจอยู่แล้ว กลับยังถูกเขาเยาะเย้ยอีก ใบหน้าของเธอแทบไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาด้วยซ้ำไป “ช่วยเงียบให้ฉันหน่อยได้ไหม”
“นึกว่าเธออยากจะได้ไหล่ของฉันซะอีก”
“ไม่จำเป็น” เธอหันหลังกลับมา พร้อมกับล็อกประตูห้องให้เรียบร้อย หลังจากนั้นก็เดินไปที่กลางห้องอย่างมั่นใจ
เธอมองดูเตียงกลม ๆ ขนาดใหญ่ ก่อนจะล้มเอนตัวลงพักพิงและเอาหน้าซุกไปบนผ้าห่มนุ่ม ๆ
อันที่จริงเธอก็คิดอยากจะรู้ว่าที่ด้านนอกตอนนี้เป็นยังไงบ้าง แม้ว่าเธอจะกังวล แต่เธอก็กลัวว่าเมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วเธอจะรับมันไม่ไหว
เธอเดินออกจากที่แห่งนั้น แต่อันหยาพั่นกลับไม่ได้เดินออกไป!
