อะไรก็พูดไม่ได้!
“พ่อ……” เธอส่ายหน้า “แม่บอกว่าหนูไม่มีพ่อ”
ไม่มีพ่อ?
ทำไงดี?
คงต้องส่งให้พี่เลี้ยงดูแลไปก่อน รอให้แม่ของเธอมารับไป
“เสี่ยวอวี๋!”
เสียงตะโกนจากหน้าประตูดังขึ้น
และเสียงนั้นเป็นเสียงที่คุ้นเคย อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองไปที่หน้าประตูที่ตอนนี้กำลังถูกเปิดออก อันหยาพั่นมีสีหน้าเป็นกังวลพลางเดินเข้ามา
เด็กน้อยเสี่ยวอวี๋รีบวิ่งเข้าไปหา “แม่…..คุณน้าให้หนู”
แม้ว่าจะเป็นคำคำเดียวว่า ‘แม่’ ที่พูดออกมาอย่างรวดเร็ว แต่อันโหรวก็ได้ยินอย่างชัดเจน
“พั่นพั่น เธอเป็นลูกของเธอเหรอ?” อันโหรวมองไปที่พวกเขา
ตอนนี้อันหยาพั่นอุ้มเสี่ยวอวี๋ขึ้นมา เธอหลบหลีกใบหน้าของเธอและหันตัวออกไป
“พั่นพั่น!” เธอตะโกนเรียกอีกครั้ง อันหยาพั่นที่กำลังเดินไปก็หยุดชะงัก
อันโหรวมองไปที่เสี่ยวอวี๋ เด็กน้อยผมสีทองที่หน้าตาน่ารัก เมื่อมองดูเหมือนลูกครึ่ง เหมือนว่าจะอายุสี่ห้าขวบ ถ้าหากเป็นลูกของเธอจริง ๆ
นานขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมพูด หรือว่าเธอจะเป็นเหมือนเธอที่ตั้งท้องก่อนแต่ง?
พ่อของเด็กคือใคร?
ทำไมเสี่ยวอวี๋ไม่มีพ่อ?
คำถามมากมายในหัวของเธอตอนนี้ค้างคาอยู่ในใจ
