“พี่คะ ยินดีกับงานแต่งงาน ขอให้พี่มีความสุขและอยู่ด้วยกันนาน ๆ ความจริงน่าจะแนะนำน้องของหยางหยางกับหน่วนหน่วนให้รู้จักก่อนหน้านี้!” เมื่อเธอพูดจบก็เดินออกไป แต่กลับถูกอันโหรวดึงมือของเธอไว้
“เธอพาลูกมาเมือง A เพราะเธอหรือเปล่า? พ่อของเด็กคือใคร? อยู่ไหน? ไม่สนใจพวกเธองั้นเหรอ? พั่นพั่น ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอ เธอมีอะไรก็บอกฉันได้เสมอ เลี้ยงลูกคนเดียวมันลำบากนะ” ในตอนนั้นต้องยอมรับว่ามันหนักหนาที่ต้องรับผิดชอบ แต่ว่าเธอก็มีความสุข
“พี่คะ ฉันพูดไม่ได้” อันหยาพั่นส่ายหน้าและมองเธออย่างขอร้อง
เสี่ยวอวี๋ที่อยู่ในอ้อมกอดเธอนั้นยิ้มหวานอย่างน่ารัก มองแล้วทำให้นึกถึงหน่วนหน่วน ภายในใจของเธอก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
อันโหรวงุนงงกับคำพูดของเธอ ไม่พูดก็ต้องพูด!
“ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ พูดมา” ภายในใจของเธอจู่ ๆ ก็เต้นแรงขึ้นมา ความหมายที่ว่าเธอไม่สามารถพูดได้นั้นคงไม่ใช่ว่าพ่อของเด็กคือคนที่รู้จักหรอกนะ?
