เธออยู่เมืองนอกมาห้าปี รู้จักคนต่างชาติมามากมาย เธอนึกไม่ออกเลยว่าเด็กคนนี้หน้าคล้ายใคร
“พี่คะ พี่อย่าบังคับฉันเลย!” สีหน้าของอันหยาพั่นเริ่มดูแย่ขึ้น “เสี่ยวอวี๋ พวกเราไปกันเถอะ!”
ยิ่งเธอพูดแบบนี้ อันโหรวยิ่งอยากจะรู้ความจริงมากขึ้นเท่านั้น
“วางใจเถอะ เสี่ยวอวี๋เป็นหลานของฉัน ฉันแค่อยากรู้ว่าพ่อเด็กคือใคร เธอกับเขาจะสามารถอยู่ด้วยกันได้หรือเปล่า!” ตอนนี้เธอเข้าใจว่าบางครั้งหน้าที่ในฐานะพ่อ แม่เองก็ไม่สามารถทำหรือทดแทนกันได้
อย่างหยางหยางกับจิ่งเป่ยเฉินที่ไปยิมศิลปะต่อสู้ด้วยกัน สถานที่แบบนั้นเธอไม่สามารถไปแทนได้
อันหยาพั่นกอดเสี่ยวอวี๋และปิดประตูห้อง ก่อนจะวางตัวเธอลงและจูงมือไว้แทน “พี่คะ พี่แน่ใจเหรอว่าอยากจะรู้จริง ๆ”
“แน่ใจสิ” มีอะไรที่เธอจะไม่แน่ใจ?
อันหยาพั่นก้มหน้าลง ก่อนจะค่อย ๆ หยิบกระดาษที่พับอยู่ในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้เธอ หลังจากนั้นก็ก้มลงไปมองเสี่ยวอวี๋
“ลูกกวาดนี้ลูกจะกินตอนนี้ไหม?”
“กินค่ะ!” เสี่ยวอวี๋ยิ้มตอบ
อันหยาพั่นฉีกซองลูกกวาดออกมา ส่วนอันโหรวก็กำลังเปิดกระดาษแผ่นนั้นออกอย่างไม่สบายใจ เมื่อเห็นลายเซ็นที่อยู่หัวกระดาษก็รู้สึกบีบหัวใจ
