แต่เมื่อเห็นชื่อบนกระดาษนั้น ร่างกายของเธอก็แทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงมาด้านล่าง อัตราความคล้ายนั้นมากถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์
ผลการประเมิน: ยืนยันความสัมพันธ์แบบพ่อลูก
สายตาของเธอเลื่อนขึ้นไปดูชื่อด้านบน จิ่งเป่ยเฉิน!
เป็นเขาไปได้ยังไง!
ทำไมถึงเป็นเขา!
เสียงและคำพูดที่ได้คุยกันกับเธอในห้อง วันนี้เป็นงานแต่งงานของเธอ และตอนนี้กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีลูกคนอื่นอยู่ข้างนอก หนำซ้ำผู้หญิงคนนั้นก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ!
หัวใจของเธอแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ รู้สึกว่าภายในห้องนั้นอึดอัดจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก
“พี่คะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…….” อันหยาพั่นมองไปที่ใบหน้าขาว ๆ ของเธอที่กำลังร้องไห้ออกมา
อันโหรวเดินโซเซไปมา อันหยาพั่นเอื้อมมือไปดึงเธอไว้ แต่กลับถูกสะบัดออก เธอค่อย ๆ ก้าวถอยหลังไปและล้มลงบนเตียง
มองดูลายเซ็นที่อยู่บนกระดาษ เธอเริ่มเข้าใจเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับตัวเธอแล้ว
ครั้งแรกที่อันหยาพั่นมาหาพวกเธอ จิ่งเป่ยเฉินเป็นคนยังไง แม้ว่าจะเย็นชาเฉยเมยและดูเหินห่าง แต่ว่าก็มีมารยาทพอ ทำไมถึงไม่ยอมให้อันหยาพั่นเข้าบ้านและให้เธอรออยู่ในรถ
