“โหรวโหรว เธอต้องช่วยฉันนะ!” หลินจือเซี๋ยวจับไปที่เอวของเธอ เสียงภาวนาของเธอดังเข้ามาในหูของเธอ “โหรวโหรว ผู้จัดการฉีจะฆ่าฉัน!”
“เธออย่าโง่ไปหน่อยเลย อย่างมากก็แค่กินเธอเท่านั้นเอง” เขาจะมาฆ่าเธอได้ยังไง ทำไม่ลงหรอก
“พี่สะใภ้รู้งานจริง ๆ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่เข้าใจกันนะ!” ฉีเซิ่งเทียนหัวเราะและเดินเข้ามา
หลินจือเซี๋ยวลากตัวของอันโหรวเข้ามาและค่อย ๆ หมุนตัว “ผู้จัดการฉี ถ้าไม่ถือสาช่วยปล่อยฉันไปเถอะ! ได้ไหม?”
“ฉันจะทำอะไรเธอ? ฉันต้องการให้เธอส่งเอกสารมาให้ฉัน เธอจะวิ่งหนีไปเร็วแบบนั้นทำไมกัน?” ไม่คิดว่าสิ่งที่น่ารำคาญยิ่งกว่าคือการที่เธอวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังพี่สะใภ้ แบบนี้จงใจเกินไปหรือเปล่า!
“คุณจะเอาเอกสาร รวมถึงสำเนาทะเบียนบ้านฉันด้วยหรือเปล่า?” หยุดล้อเล่นได้แล้ว คิดว่าเธอไม่รู้เหรอว่านั่นคืออะไร?
สำเนาทะเบียนบ้าน?
อันโหรวยิ้มมุมปากสมกับเป็นพี่น้องกันจริง ๆ! ใช้วิธีเดียวกัน ที่แท้คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ?[1]
เคล็ดลับนี้ตอนที่ฉีเซิ่งเทียนไปบ้านของพวกเขาเมื่อวันก่อนนั้นเป็นจิ่งเป่ยเฉินที่สอนเขา!
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าช่วงหลังนี้มีความเป็นไปได้อย่างมากกันนะ!
